Για την Λάρισα αλλά και την Ελλάδα ο δικός μας Τάκης Τλούπας έγραψε την δική του τεράστια ιστορία, αλλά και κατέγραψε την δική μας μέσα από τις φωτογραφίες του και τον ευχαριστούμε τόσο μα τόσο πολύ. Η μαγεία που έχω αισθανθεί μελετώντας τις φωτογραφίες του είναι απαράμμιλη. Έχω δακρύσει πολλές φορές με τις εικόνες του και αυτή είναι η επιτυχία του, η εικόνα να απελευθερώνει συναισθήματα.
Ζητήσαμε από την κόρη του Βάνια Τλούπα να μας παραχωρήσει κάποιες φωτογραφίες του και την ευχαριστούμε απείρως που ανταποκρίθηκε. Είναι ιδιαίτερη τιμή για εμάς. Οι πληροφορίες των φωτογραφιών μας δόθηκαν από την Βάνια Τλούπα, μόνο σε 2-3 προσθέσαμε εμείς κάποια συμπληρωματικά σχόλια, από πληροφορίες φίλων μας.
*Περισσότερες φωτογραφίες του στο www.takis.tloupas.gr
Με τα υψωμένα δικράνια, οι γυναίκες καθαρίζουν ένα χωράφι στην Μπάκραινα της Λάρισας και μεταφέρουν, σα μέλη χορού τραγωδίας, σωρούς από φυτά για την τροφή των ζώων (1948).
«Η φωτογραφία αυτοπροσδιορίζεται. Η ίδια η φωτογραφία ορίζει την τέχνη της. Εγώ αναζητώ εκείνο που υπάρχει μέσα μου και αυτή η αναζήτηση μπορεί να κρατήσει χρόνια. Πολλές φορές μπορεί να σταθώ απέναντι σε ένα αντικείμενο αλλά να μην αποφασίζω να το φωτογραφίσω, περιμένοντας εκείνη την ιδανική, για τα δικά μου μάτια στιγμή. Δεν μπορώ να πω τι είναι φωτογραφία, μπορώ να πω όμως πως με γοητεύουν οι ομίχλες όπως και οι αντικατοπτρισμοί, τα καθρεφτίσματα και οι αντανακλάσεις. Με συναρπάζουν τα παιχνίδια με το φως. Σίγουρα η φωτογραφία είναι φως, αλλά και άλλα πολλά». (Τάκης Τλούπας)
«Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές έβλεπα πράγματα που δεν έβλεπαν οι άλλοι και που ένιωθα πως θα χαθούν. (…) Έτσι γεννήθηκε μέσα μου η αγωνία της απαθανάτισης. Η συνεχιζόμενη φθορά που παρατηρούσα γύρω μου αποτέλεσε επίσης την αιτία για να φωτογραφήσω τα έργα των ανθρώπων». (Τάκης Τλούπας)
Γράφει γι’ αυτόν ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας: «Πληθωρικό και πολύμορφο είναι το έργο του και διαπνέεται από έναν άκρατο λυρισμό που υμνεί το θεσσαλικό τοπίο και τον κόσμο του», ο δε άλλος, μεγάλος φωτογράφος της εποχής του Σπύρος Μελετζής σημειώνει πως: «Το έργο του έχει τα γνωρίσματα της άνοιξης. O Τλούπας ακόμα κι όταν θέλει ή προσπαθεί να μας δώσει κάτι διαφορετικό σε έκφραση, (πόνο, σκληρή δουλειά ή ακόμη κι ένα δυστύχημα) κι αυτό θα μας το δώσει πάλι χαρούμενα και παιχνιδιάρικα. Δηλαδή, ακόμα και σε τραγικά θέματα υπάρχει στο έργο του διάχυτος ένας τόνος αισιοδοξίας».
Οδός Φειδίου/1970. Είναι η πρώτη κάθετος μπαίνοντας στην Όγλ από την Κύπρου/Νικηταρά... και ευκαιρία για σύγκριση. Δεξιά ο ίδιος δρόμος, ίδιο σημείο ΣΗΜΕΡΑ από το Google maps!!!
Βιογραφικό
Τάκης Τλούπας
1920 - 2003
Ο Τάκης Τλούπας γεννήθηκε στη Λάρισα. Γιος ξυλογλύπτη, μαθαίνει την τέχνη κοντά στον πατέρα του και συνεχίζει να την εξασκεί μέχρι την κατοχή. Με αφορμή μια εκδρομή του ορειβατικού συλλόγου στον Όλυμπο έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την τέχνη φωτογραφία,.
Αγαπημένα θέματά του, η ζωή του Θεσσαλικού Κάμπου και των βουνών της Πίνδου και του Ολύμπου.
Μετά το 1945 αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη φωτογραφία και ανοίγει στη
Λάρισα το φωτογραφείο του. Για 50 και πλέον συνεχή χρόνια αποτυπώνει φωτογραφικά χαρακτηριστικές απόψεις της μεταπολεμικής και νεότερης Λάρισας και εικόνες από την καθημερινή ζωή, τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων του Θεσσαλικού χώρου.
Με το φακό του απαθανατίζει στιγμές της ζωής, τόσο από τις μετακινήσεις των νομαδικών φυλών (Βλάχων, Σαρακατσαναίων) όσο και των ντόπιων αγροτών σε παραδοσιακές εργασίες. Καταγράφει επαγγέλματα που έχουν χαθεί μέσα στον ιλιγγιώδη ρυθμό εκβιομηχάνισης του σύγχρονου κόσμου. Με τη βέσπα του γυρίζει όλη την Ελλάδα φωτογραφίζοντας τις πιο όμορφες γωνιές της, από τον Πηνειό και τη λίμνη Κάρλα μέχρι τη Σκόπελο και την Κρήτη.
Η αγάπη του για τη φύση τον οδηγεί στον Όλυμπο όπου φωτογραφίζει ακόμη και τις πιο δύσβατες περιοχές του.
Ο Τάκης Τλούπας έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις και με τα έργα του έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχουν εκδοθεί πολλά φωτογραφικά λευκώματα, λογοτεχνικά και ιστορικά βιβλία με φωτογραφίες του. Ξεχωριστή αξία αποκτά το λεύκωμα με τίτλο « Η Ελλάδα του Τάκη Τλούπα » το οποίο περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά έργα από όλες τις ενότητες που συνθέτουν το έργο του. Σταθμό στην πολύχρονη καριέρα του αποτελεί η βράβευσή του το 1994, από το υπουργείο Πολιτισμού, όπου μαζί με ακόμη 50 προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών τιμήθηκε για την προσφορά του στην πολιτιστική ζωή.
Το πολύτιμο αυτό υλικό του Τάκη Τλούπα υπάρχει αρχειοθετημένο και είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου, στο Studio φωτογραφίας που διατηρεί πλέον στην ΛΑΡΙΣΑ η κόρη του Βάνια Τλούπα, που σαν φωτογράφος συνεχίζει την παράδοση στην Τέχνη της φωτογραφίας.
Κεντρική πλατεία από την γωνία της Κούμα/1970.
*Για τους περισσότερους Λαρισαίους θα είναι τεράστια έκπληξη, να δουν πιθανώς και την γειτονιά τους πριν π.χ. 50 και παραπάνω χρόνια.
Καλή ανάγνωση και καλή θέαση.
Με απέραντο σεβασμό και βαθιά υπόκλιση στο τεράστιο μέγεθος του ανδρός...
Κυριάκος Μεσσήνης
Άποψη γέφυρας Πηνειού/1962.
Οδός Ιωαννίνων/1970...το σπίτι με την φίρμα Fina είναι μάλλον ακριβώς έναντι της σημερινής Μητρόπολης
Κύπρου και Παναγούλη, τροχονόμος, φιγούρες/1967.
Η Πλατεία Ταχυδρομείου/1960.
Κεντρική Πλατεία, Λέσχη αξιωματικών, χιόνια/1950.
Εκκλησία Αγίου Αχιλλείου, δένδρα ιτιές, γέφυρα Πηνειού/1975.
Φιλιππούπολη/1961 και οι δύο φωτογραφίες. Δυστυχώς χωρίς λεπτομέρειες ποιά σημεία είναι.
Φρούριο, Μπεζεστένι/1980.
Το ρολόι, πάνω στο Φρούριο/1960
Παζάρι λαϊκή Τετάρτης, άποψη, επαγγέλματα/1958.
Διοικητήριο Β' Σώματος Στρατού....αυτό που όλοι λέμε ''το σπίτι του στρατηγού'', οδός Μανωλάκη.
Κλινική Κατσίγρα, Παπακυριαζή και Ασκληπιού/1975. Σημερινή Ιατρική Σχολή.
Πάρκο Αλκαζάρ/1960....δεξιά διακρίνεται το κέντρο διασκέδασης που υπήρχε τότε εκεί.
Κινηματογράφος ''Ολύμπια'', οδός Παναγούλη/1978.
Το Γενί Τζαμί από ψηλά, οδός 31ης Αυγούστου/1978.
Νεάπολη, από περιφερειακό, πευκάκια/1963. Ο δρόμος στην άκρη είναι η Αγγελακοπούλου. Τα δυο πρώτα σπίτια αριστερά είναι ολόϊδια και σήμερα 2015 και πιο αριστερά είναι ο "Γαλαξίας" το μάρκετ.
Το "ντε σεβό" που φαίνεται στον δρόμο είναι του Τλούπα, που το άφησε και ανέβηκε στο λοφάκι του Μεζούρλου για φωτογράφηση.
Άποψη γέφυρας Πηνειού, ανακατασκευή, την γκρέμισαν οι γερμανοί φεύγοντας από την πόλη/1945.
Βίλα Λαχτάρα, σπίτι, οδός Καλλιάρχου/1960.
Η Δημοτική Αγορά από ψηλά/1970.
Δημοτική Αγορά, επαγγέλματα, κρεοπωλεία/1960.
Οδός Γεωργιάδου, από τα ΚΤΕΛ προς την γέφυρα/1960. Δεξιά είναι τα κτίρια του Μύλου του Παππά.
Φιλιππούπολη, από το γεφυράκι προς την Ιωαννίνων/1960.
Οδός Ρούσβελτ με νερά λίγο πριν βγεις στην Παπακυριαζή/1948.
Οδός Ρούσβελτ με νερά, μεταξύ Μανδηλαρά και Πατρόκλου, μεταφορικά μέσα/1948.
Οδός Ηπείρου προς Άγιο Νικόλαο/1970.
Σταθμός Θεσσαλικού/1960.
Τρίγωνη πλατεία, η πολυκατοικία του Παππά στη γωνία Μεγ. Αλεξάνδρου και Μανδηλαρά/1948.
Οδός Βενιζέλου από την Παπαναστασίου προς το τζαμί/1950.
Κεντρική Πλατεία, οδός Παπαναστασίου, Εθνική Τράπεζα/1950.
Κεντρική Πλατεία, Κύπρου και Μεγάλου Αλεξάνδρου/1955.
Υδατόπυργος ΔΕΥΑΛ/1969.
Οι αγρότες φόρτωναν τα δεμάτια στα κάρα και τα μετέφεραν στο αλώνι ή στην αλωνιστική μηχανή (πατόζα). Τερψιθέα Λάρισας, 1947
Μηλόγουστα Ελασσόνας, 1967. Βαδίζοντας με το γαϊδουράκι προς το φως μέσα στο δάσος.
Αλώνισμα με δοκάνι. Τάκης Τλούπας, 1973
Λίμνη Κάρλα, 1963. Με αριστοτεχνικό τρόπο ο Τάκης Τλούπας απαθανατίζει τον βίαιο θάνατο μιας λίμνης και το τέλος μιας εποχής.
Υπαίθριο ''κόντρα ξούρισμα''.
Ο Τάκης Τλούπας, δεκαετία '50, φωτογραφίζει σκουπιδιάρικο του δήμου Λάρισας.
Εκπαιδεύεται η μικρή στο γνέσιμο, όπως όλα τα μικρά εκείνης της εποχής.
Ο Άγιος Αχίλλιος ''τραυματισμένος'' βαριά από τους Γερμανικούς βομβαρδισμούς/1943
Αλώνισμα. Φωτογραφία του Τάκη Τλούπα, ο οποίος είχε συνοδεύσει το 1952 τον Παύλο Κοντέλλη στην ύπαιθρο για να απαθανατίσει τις παραδοσιακές αγροτικές εργασίες.
Τύρναβος 1964.
Ο κήπος των Ανακτόρων από το τζαμί στον Άγιο Βελησσάριο ( πλ. Αγίου Βελησσαρίου)/1950.
Τα Ταμπάκικα από την Γεωργιάδου προς το ποτάμι/1938.
Βλέπουμε μπροστά μας την οδό Γεωργιάδου, ενώ ο κάθετος δρόμος που ξεκινά από το ύψος, που φαίνεται η κολώνα της ΔΕΗ, είναι η Αγίου Βησσαρίωνος, που οδηγεί στην εκκλησία της Παναγίας.
Τα Ταμπάκικα από την Γεωργιάδου, από το Φρούριο, πίσω η εκκλησία της Παναγίας/1938.
